جمعه- ۳۰ خرداد ۸۸
نشسته بودم با بچه ها سیگار می کشیدم. باز هم عصر جمعه بود و حوصله ی هممون سر رفته بود.کم کم شروع کردم به نق زدن.هی سیگار می کشیدم هی نق می زدم به جونشون.تا این که سی سی کلید ماشین رو داد بهم و گفت برم برای خودم چرخ بزنم و اگر کسی رو موقتا پیدا کردم با او بروم به هتل به جای این که مثل دفعه ی پیش خانه بیایم.
رفتم...گشت هم زدم....همراه موقت هم پیدا کردم.اما تمام هتل های شهر پر بود.به هر هتلی سر زدیم یک صف بلند و بالا دم پذیرشش بود که دختر و پسرها با برگه های موقتشان منتظر نوبت بودند.دست از پا درازتر برگشتیم دم در مرکز شبانه روزی موقتیان(که برای ارائه ی خدمات شبانه روزی به آن ها که ناگهان تحت فشار قرار می گیرند،تشکیل شده) و طلاق گرفتیم.
شنبه ۳۱ خرداد ۸۸
وزیر ارتباطات موقت مالدیو امروز تو اخبار ساعت هشت و بیست دقیقه رسما اعلام کرد(یا شاید هم مژده داد)که بعد از دو سال تجربه موفق در ترویج ازدواج موقت بین جوانان غیور کشورش،زین پس همجنسها هم می توانند با هم ازدواج موقت کنند.بعد از این خبر صدای ترقه و بوق ماشین بود که از خیابانهای اینجا میامد!!!
پایان موقت!
